GALIMGIM (Nostalgia)

As a first post on my Personal & Writing Blog, I've decided to post this essay which was written as a course requirement on one of my Writing Courses last semester. I would soon be posting an English and more in-depth version of this when I get to snatch some time. 

---------------------------------------------------------------------------

GALIMGIM

ni Marie Paige Seven Bautista

Tila kay bilis na lumipas ng apat na taon. Tapos na ang mga panahong siya’y basta na lamang mapatutulala – ni wala naman talagang iniisip – blangko ang mga matang nakadako palabas sa bintana ng kanilang silid-aralan. Wala na ang mga gabing babangon siya’t uupo sa duluhan ng kanyang kama – humahapo gayong hindi naman pagod – nang may mga matang kumikislap hindi dahil sa kaligayahan kung hindi dahil sa luhang nangingilid dito. Ngayo’y wala kang makikitang lalabas sa kanyang mga mata; ni isang patak ng luha o kalahati kaya. Tumatag na ba siya? Pinatatag ng panahong lumipas? Oo… iyon ang sabi ng isip niya.

Subukan mong tanungin siya tungkol sa pangyayaring iyon sa kanyang buhay, at walang pag-aalinlangan siyang sasagot sa iyo. Tila baga hindi personal ang usapin. Tila wala ang sakit na bagama’t subukan niyang ikaila sa kanyang sarili’y mahigpit pa ring nakayakap sa kanyang puso. Kaya niyang isalaysay sa iyo ang buong kuwento, abutin man kayo ng kung ilang oras, sa paraang napaka-kaswal na tila baga ikinukuwento lamang niya sa’yo ang latest showbiz chika. Karamihan sa mga taong nagtatanong, kaunting minuto pa lang ay humihingi na ng paumanhin. Ngingiti lamang siya at sasabihing, “Hindi, okay lang ako. Tapos na ‘yun.”

Sa panlabas niyang mukha, sa mata ng mga tao sa kanyang paligid, para bang walang masalimuot na nangyari. Siya pa rin iyong batang babaeng tila ba lagi nang nakangiti. Siya pa rin ‘yung makapagpapangiti sa’yo gayong hindi naman niya sinusubukan. Sa loob ng kanyang puso, hindi na masyadong nalalayo sa panlabas ang estado. Alam na alam niyang naka-move on na siya. Ang mga ngiting inihaharap niya sa mga tao’y wala nang halong pagpapanggap. Nagbalik na ang dating sigla sa kanyang mga halakhak. Ngayo’y wala kang makikitang lalabas sa kanyang mga mata; ni isang patak ng luha o kalahati kaya. Tumatag na ba siya? Pinatatag ng panahong lumipas? Oo… iyon ang sabi ng isip niya.

Gayon pa man, may mga pagkakataon pa ring tila nagbabalik sa kanya sa pait at sakit ng nakaraan. Minsan, pelikula ang gumagawa nito; minsan naman ay tunay na eksena sa buhay. Sa mga araw na siya’y nag-iisa sa bahay at tapos na sa mga takdang-aralin, nanonood siya ng mga pelikula sa telebisyon. May mga pelikula kung saan siya’y basta na lamang mapatutulala – ni wala naman talagang iniisip – blangko ang mga matang nakadako sa iskrin ng telebisyon. Uupo lamang siya sa duluhan ng mahabang sopa – marahan at kalmado ang paghinga – nang may mga matang kumikislap hindi dahil sa kaligayahan o luha kaya, kung hindi sa kadahilanang pati siya’y hindi nakaaalam. Kaunting sandali pa’y hindi na siya nakatitig pa sa telebisyon; siya’y nakatitig na sa mga taong tahimik na nagkakatipon sa labas. Hindi na siya ang labimpitong-taong-gulang na dalagang nanonood ng pelikula sa TV; isa siyang labindalawang-taong-gulang na dalagita – maayos nang suot ang kanyang unipormeng blusang may kurbata – na naghahanda sa pagpasok sa eskwela. Hindi siya nag-iisa sa gabing ito; kasama niya ang kanyang nakababatang kapatid sa isang malamig na umaga. Pareho silang lito sa tahimik na komosyong nangyayari sa labas ng kanilang bahay.

Nabasa ko ‘yung mga text messages. Napansin ko ang napapadalas na pag-alis-alis ni Mama. Alam kong hindi na sila nagtatabi ni Papa sa pagtulog – bumababa si Mama sa sala kapag alam niyang natutulog na kami ng aking kapatid sa kabilang kuwarto – dahil noong minsang gumising ako para tumapos ng isang project ay narinig kong may lumabas sa kabilang kwarto, at nang silipin ko’y nakita ko si Mama na may dalang unan at kumot. Marahil naghihinala rin ako noon, pabaha-bahagya, subalit anong boses bang mayro’n sa isang bata? Tigil. Teka. Ito nga kaya ang dahilan kung bakit sa umagang ito’y nagsadya pa ang aking mga lolo’t lola sa bahay upang kausapin sina Mama at Papa? Hindi ko alam. Hindi maaaring magtanong. Hindi dapat makialam. Ang tanging magagawa’y pumasok sa eskwela at hintayin ang balitang sasalubong sa’king pag-uwi. Hindi na maiisip ang quiz sa Algebra; higit na mangingibabaw ang pag-aalala sa kapatid at sa bubot pa nitong isipan. Mauunawaan mo kaya, Mario? Bumubulong ang aking sarili sa’king isipan. Huwag kang mag-alala. Iiwanan ka ng lahat ng tao, pero hindi ni ate. Hinding-hindi ni ate.

Pagkurap niya’y nabalik siya sa kasalukuyan. Nais niyang umiyak, subalit ni isang luha’y hindi lumabas sa kanyang mga mata. Gusto niyang sumigaw, humagulgol sa masidhing sakit na muling nanariwa sa kanyang damdamin, subalit hindi niya magawa. Masyadong masidhi, masyadong malalim, na kahit ang luha’y nahiyang pantayan ito.